Irani: Presidenti Pezeshkian, “kurban” për dështimin e marrëveshjes me SHBA-në

📖 Ky artikull lexohet për 2 min•🔊 ose dëgjoje me zë

Përshkallëzimi i fundit i konfliktit mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit ka vënë në pikëpyetje fatin e memorandumit të mirëkuptimit (MoU), i cili shërbente si kornizë për bisedimet e paqes. Sulmet e fundit të SHBA-së në Iran kanë shkaktuar të paktën 18 të vdekur dhe dhjetëra të plagosur, duke rrezikuar stabilitetin e kësaj marrëveshjeje.

Ndërsa pakënaqësia rritet, retorika zyrtare në Teheran po e drejton përgjegjësinë për dështimin e perceptuar të marrëveshjes te presidenti Masoud Pezeshkian. Udhëheqësi suprem, Mojtaba Khamenei, në deklaratën e tij të parë publike pas nënshkrimit të MoU-së, shprehu një “pamje të ndryshme” për marrëveshjen. Ai theksoi se e kishte lejuar atë vetëm sepse presidenti, si kreu i Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare, kishte marrë përsipër përgjegjësinë për të.

Në këtë deklaratë nuk u përmend Mohammad Bagher Ghalibaf, kryetari i parlamentit dhe udhëheqësi i ekipit negociues. Kjo ndodh pavarësisht se ministri i Jashtëm, Abbas Araghchi, kishte deklaruar më parë se përgjegjësia për negociatat i ishte besuar Ghalibafit nga sistemi.

Sipas analizës, kjo mospërmendje është e qëllimshme, duke ndarë rreziqet nga përfitimet e mundshme të marrëveshjes.

Marrëveshja u hartua nga blloku qeverisës, i njohur si kompleksi ushtarak-bonyad, i cili përfshin Gardën Revolucionare (IRGC) dhe fondacione si “Mostazafan”, “Setad” dhe Fondacioni i Sheshit Imam Reza. Megjithatë, brenda këtij blloku ekziston një përçarje mes krahut teknokratik, të përfaqësuar nga Ghalibaf, dhe krahut ideologjik, të përfaqësuar nga Fronti Paydari.

Ky rrjet kontrollon pjesën më të madhe të ekonomisë iraniane.

Pezeshkian, i cili u zgjodh në vitin 2024, nuk gëzon rrjetet politike apo mbështetjen institucionale që kishin paraardhësit e tij. Pozicioni i tij është shndërruar në një mekanizëm për të absorbuar dështimet e mundshme të marrëveshjes. Ndërsa mediat e lidhura me IRGC-në ofrojnë mbrojtje të kufizuar për presidentin, kjo shihet si një masë e përkohshme për të ruajtur funksionalitetin e marrëveshjes, përpara se përgjegjësia t’i faturohet atij në rast të kolapsit të plotë.

Burimi: aljazeera.com