Ish-mbrojtësi Marco Materazzi foli për “Vivo Azzurro TV” duke treguar edhe për veten si person, përveçse kujtuar të kaluarën si futbollist: “Jam një person që është bërë nga hiçi dhe që ka një familje të bukur. Kjo është gjëja më e rëndësishme, përtej asaj që kam fituar, humbur apo përjetuar”.
Jeni tre vëllezër, nëna juaj vdiq kur ishit 15 vjeç. Çfarë ka nënkuptuar kjo?
Kur ka një zi të këtij lloji, nuk ekziston mosha e duhur. Sigurisht, ta humbësh në moshën 15-vjeçare, me vëllanë tim që ishte 12, është diçka e veçantë. Mjafton pak për të prishur ekuilibrin e një personi. Mund të marrësh rrugë të gabuara, gjë që për fat nuk e bëmë. Ato 15 vite ishin të shkurtëra, por mjaftuan që ajo të na mësonte shumë. Nuk do të pushoj kurrë së falënderuari. Kujtoj se gjithmonë e mbështeste babanë tim kur duhej të shpenzonte për kurse; punonte ajo për ta ndihmuar. Kishte një studio estetike në Bari dhe mbaj mend se nuk hanim para orës 21. Punonte 12 orë në ditë që ne të ishim të lumtur.
Goli më i rëndësishëm?
Ai kundër Republikës Çeke, më shumë se finalja, sepse na lejoi të shmangnim Brazilin dhe të mbërrinim kundër Gjermanisë si të pamposhtur, siç thoshte Lippi. Shënova dhe ia dedikova golin nënës sime, pastaj u përjashtova kundër Australisë dhe dikush thoshte se magjia kishte mbaruar. Gjërat e zakonshme… Pastaj në finale, duke parë kërcimin, ndodhi që ndoshta dikush nga lart më shtyu dhe mendova për nënën time. Duhet të them se e vetmja rreze drite në stadiumin e Berlinit ndriçonte gruan dhe fëmijët e mi.
Çfarë efekti kishin fyerjet në stadiume?
Më kanë forcuar gjithmonë. Madje, pothuajse luaja më keq kur nuk i dëgjoja. Ishin një stimul; unë nuk kam qenë kurrë një tip përbashkues, ose flisnin mirë, ose keq”.
Një mbrojtës që do të kishit dashur të ishit?
Nesta për pastërtinë dhe inteligjencën taktike ka qenë më i forti, bashkë me Maldinin. Për Cannavaron nuk e them sepse isha aq pranë tij sa dukeshim si dy çuna në park. Të luaja me dy të tjerët më vinte në siklet; me të ndihesha si në familje.
Çfarë kujtoni nga penalltitë në finalen e vitit 2006?
Dikush kishte hequr tashmë këpucët, Rino (Gattuso). Iaquinta ishte larguar pak, nuk kishim mbetur shumë… Cannavaro ka thënë se ishte i gjashti, por për mua do të kishte gjuajtur më parë Buffon. Unë gjithmonë i kisha gjuajtur penalltitë dhe ndihesha gati, por kisha fiksimin se kur shënon gjatë lojës, pastaj penalltinë e humb. Nuk mund të mos gjuash, edhe pse rreziku ishte të kaloje nga hero në atë që të bënte të humbje Botërorin. Do të kisha gjuajtur edhe të pestën. Lippi bëri gjithçka, unë e shikoja dhe në zemër shpresoja. Kur më tha, u përgjigja se do të gjuaja.
Kur flitet për ju mendohet edhe për Zidane…
Unë vij nga sheshet e vogla të shëtitores së Barit dhe shumë herë më ka ndodhur të përplasem me djem të vegjël. Ai më tha se ‘fanellën time do të ta jap më vonë’. Meqë kisha qenë në ‘xhunglën’ e futbollit, nuk e pranova. Kërkova falje menjëherë; bëra një gjë përvoje, si mbrojtës. Gattuso donte të më vriste për një markim; në aksionin tjetër e mbajta dhe pastaj e lashë për të mos e lënë të kërcejë. Dy herë i kërkova falje, pastaj më ofroi fanellën dhe iu përgjigja se preferoja t’ia jepte motrës së tij. Por nuk thashë asgjë më shumë.
Një këshillë?
Lojtarët e rinj nuk duhet të kenë peshën e ‘nëse nuk ndodh’, por të besojnë se do të ndodhë.
Të flasim për gruan tuaj…
Gruaja ime ka qenë gjithmonë në hije, gjë jo e zakonshme në futboll. Dhe ka qenë forca e familjes, në vështirësi ka përveshur mëngët dhe ka ndihmuar këdo që kishte nevojë. Me fjalën e duhur në momentin e duhur, por pa më përkëdhelur.
Zgjodhët numrin 23 për Jordan…
Më pëlqente basketbolli; sipas babait tim duhet ta kisha luajtur, por për fat nuk e dëgjova. Jordan ishte një stimul; ishte sportisti i fëmijërisë sime.
Çfarë është për ju familja?
Tani jam gjysh, ndërsa gjyshja ime është stërgjyshe. Nuk e shoh shumë shpesh sepse me gruan time bëjmë gjyshërit, jo ata ndërhyrës. Duam ta shijojmë një nip ashtu siç është vërtet. Fëmijët tanë janë të shpërndarë nëpër botë: njëra studion psikologji në Milano, Davide luan me Cosmos, është mbrojtës qendror si unë, edhe pse me këmbë të djathtë. Disi e shoh veten tek ai. Dhe për mua Cosmos, me Pelé, Beckenbauer dhe Chinaglia, ishte një pikë mbërritjeje. Sot kam një djalë atje, është histori. Më i madhi është tatuator, artist. Është i lumtur, ka një djalë dhe tani po i vjen edhe një tjetër.
Diçka për të cilën pendoheni?
Nuk jetoj me pendesa, nuk do të kishte kuptim. Jeta të rezervon shumë gjëra të bukura dhe të këqija; kur ndodhin këto të fundit përpiqesh të mbetesh pozitiv. Tani për shembull kam vëllanë tim të prekur nga SLA; gjëja e keqe është që nuk mund të bësh asgjë. Një rrufe në qiell të hapur. Ndodhin episode të caktuara, bën një rezonancë dhe thua se nuk ke asgjë, pastaj të bie një tram mbi kokë. I fundit që e bën të ndihet kjo situatë është vetë ai. Ka forcë shpirtërore, çdo mbrëmje shkon të shohë djalin e tij që stërvitet. Thotë se nëse mbyllet në një dhomë gjumi, vdes. Me të kemi kaluar momente kur nuk merreshim shumë vesh. Rrethanat na kanë afruar përsëri dhe për këtë jam i lumtur. E rëndësishme është familja.
Sot mbrojtësit janë ndryshe…
Kanë ndryshuar, por sepse ka ndryshuar futbolli. Presidentët bëjnë intervista me trajnerët dhe dëgjojnë 50-60 teknikë para se të zgjedhin, duke u thënë se gjëja më e rëndësishme është ndërtimi nga prapa. Në kohën tonë vlente të markoje dhe të mos pësoje gol; pastaj diskutohej se si t’i bënim dëm kundërshtarit. Si mbrojtës, gjëja që të bën më shumë të vuash është topi pas shpine, ndërsa kur kundërshtari të vjen përballë je në avantazh. Sot, përkundrazi, mbrojtësit duhet para së gjithash të dinë të luajnë topin me këmbë, dhe nuk është se nuk isha i aftë, në vend që të markoja.
Sa krenar jeni për veten tuaj?
Shumë. Gjithçka që kam bërë e kam fituar në fushë, në betejë dhe bashkë me familjen time.
The post Materazzi rrëfen jetën dhe karrierën: Kartoni i kuq i Zidane lindi në shëtitoren bregdetare të Barit… appeared first on Telesport.
